Nuance
De Pano-reportage van vorige week over operaties bij lage rugpijn, deed – zoals verwacht – veel stof opwaaien. “Het overgrote merendeel van de artsen, en daar steek ik nu echt mijn handen voor in het vuur, doet een operatie omdat ze ervan overtuigd zijn dat die zinvol is. Daar ben ik van overtuigd. En zijn er individuen die het omdraaien en die zeggen: ‘Ik wil geld verdienen, dus kom, maakt niet uit, ik kan die opereren.’ Dat zou zeker kunnen. Zoals in elke beroepssector zijn er altijd een aantal mensen die denken de regels te kunnen omzeilen met als grote incentive geld.”
Deze woorden, in de reportage uitgesproken door dr. Geert Mahieu van de Belgian Spine Society, zouden moeten blijven hangen als samenvatting van de reportage: de meeste artsen handelen zoals het hoort, een kleine minderheid doet dat niet. Ergens achteraan de reportage vermelden de reportagemakers dat het om een vijftal chirurgen gaat. Zijn er dat vijf te veel? Zeker wel.
Vraag is echter of dit het beeld is dat bij de kijkers zal blijven hangen. Waarschijnlijk niet. De verhalen van de artsen die het niet zo nauw nemen met de deontologie spreken meer tot de verbeelding. De verhalen van de patiënten die mismeesterd zijn, zijn uiteraard schrijnend en verdienen aandacht, maar ze zijn niet representatief voor het totaalbeeld. Daarom is het belangrijk dat er genuanceerd wordt gereageerd.
Het moge wel duidelijk zijn dat de rotte appels eruit moeten. Alle actoren moeten dan wel hun verantwoordelijkheid opnemen: het RIZIV, de ziekenhuizen, de Orde, de beroepsorganisaties. Artsen die weet hebben van dergelijke praktijken moeten hun patiënten hier vooraf voor verwittigen.
