Ik mis nuance

Dr. thomas Gevaert, voorzitter Kartel

1. Ja er is overconsumptie en ja er zijn zorgverstrekkers die ter kwader trouw zijn. Maar zoals bijna altijd is dit een kleine minderheid. Die moet aangesproken en aangepakt worden, geen discussie. Opvallend wel dat men ook bij de overheid vaak de outliers kent, maar niet kan of wil aanpakken.

2. Men vergeet dat - zeker in het Westen - geneeskunde meer en meer 'wenskunde' is geworden. "Ik heb een probleem en dat moet opgelost worden, liefst zo snel goedkoop mogelijk." Wel, zo werkt dat niet. Zorgvragers die de hemel eisen en verwachten zijn even verantwoordelijk voor de uitwassen van het systeem als zorgverstrekkers die de hemel beloven.

3. Geneeskunde is vaak geen exacte wetenschap. Voor vele aandoeningen zijn meerdere behandelopties verdedigbaar en vaak niet superieur tov elkaar. Niets doen is ook vaak een goede behandeloptie, maar ook hier is het een interactie tussen zorgvrager en - verstrekker.

4. Als je als arts zelf patiënt bent, dan zie je de andere kant én kan je soms ook meer begrijpen welke zaken in het hoofd van behandelende artsen meespelen. "Ik wil zeker niets missen", "patiënt of familie heeft grote zorgvraag, we moeten toch iets doen", enz. Zeggen dat je niets gaat doen en de zorgvrager daarvan overtuigen is niet altijd eenvoudig - maar wel meer nodig, akkoord.

5. We doen allemaal aan medische overconsumptie en overbehandeling - ik ook. Maar niet alleen als arts, ook als patiënt. "Ik voel dit, ben daarover ongerust of heb die last, en ik wil graag snel geholpen worden, gerustgesteld worden of van mijn klachten verlost worden." En dus nog eens langs bij die collega, of nog eens dat onderzoek. Bij overbehandeling door zorgverstrekkers is voor mij de belangrijkste vraag of men bewust schade aan patiënten wil toebrengen. Ik ben zeker dat dit een zeer kleine minderheid is. En wie dat echt doet, bewust schade toebrengen omwille van financieel gewin, tja, daar kan je niet streng genoeg tegen optreden.

6. De Pano-reportage insinueert ook dat er in niet-UZ veel meer overbehandeling is dan in UZ. Wie het systeem kent weet dat dit larie en apekool is. Komt overal voor, ongeacht betaling per prestatie. De oplossing? Transparantie vanuit de zorgverstrekkers en realistische verwachtingen vanuit de zorgvragers. Als je als zorgverstrekker zorgvrager wordt, besef je soms welke druk er op de schouders van zorgverstrekkers rust.

Vanaf de zijlijn zonder skin in the game commentaar geven of vanuit de ivoren vergadercenakels grote theorieën debiteren is veel makkelijker. Misschien daarom dat meer en meer zorgverstrekkers het na een tijdje voor bekeken houden of zorgcommentator, -regulator of - vergadertijger worden.