Nieuwe normaal

Wie oud genoeg is, herinnert zich nog de zomer van 1976. Lang stond die geboekstaafd als de heetste zomer uit de vaderlandse geschiedenis. Die zomer bleef in de herinnering hangen omdat hij zo uitzonderlijk was. Vraag is of we de zomer van 2026, die alle mogelijke records brak, op dezelfde wijze zullen herinneren. Het lijkt er eerder op dat hij in ons geheugen gegrift zal zijn als de eerste zomer van wat het nieuwe normaal wordt. En dat is geen goed nieuws.

De gevolgen van de klimaatopwarming worden steeds duidelijker, met alle gevolgen van dien. 27 juni was de op één na dodelijkste dag in vredestijd uit de recente Belgische geschiedenis. Amper iets minder dodelijk dan 10 april 2020, de dodelijkste dag tijdens de covid-19-pandemie. Uiteraard zijn niet alle sterfgevallen van die dag één op één toe te schrijven aan de hitte. Maar ontkennen dat er een verband bestaat, is gelijk aan het ontkennen van het licht van de zon.

Het is ontluisterend dat bepaalde politici nog steeds niet willen gezegd hebben dat er een klimaatprobleem is. Zelfs bij artsen, waarvan je verwacht dat ze vertrouwen in de wetenschap hebben, hoor je soms klimaatsceptische geluiden. 

Vaststellen dat er een probleem is, is één zaak. Het aanpakken is nog belangrijker. Toen Marokkaanse migranten de Spaanse enclave Ceuta binnenkwamen, werden er meteen crisisvergaderingen georganiseerd op nationaal en Europees niveau. Op een crisisvergadering (nationaal of internationaal) over de klimaatcrisis is het nog steeds wachten. Nochtans is dit de echte dreiging die op ons afkomt. Onze gezondheid, en die van onze kinderen en kleinkinderen, hangt ervan af.