Vlaams Artsensyndicaat

Vernietigend rapport over langdurig zieken toont falend beleid en nood aan onafhankelijk toezicht

Dr. Jos Vanhoof, voorzitter Vlaams Artsensyndicaat

De onthullingen over het interne RIZIV-rapport van 2020 zijn verontrustend en leggen een ernstig gebrek aan beleidsvoering en transparantie bloot.

Dat een rapport met dergelijke conclusies - waarbij meer dan de helft van de onderzochte dossiers volgens inspecteurs niet arbeidsongeschikt blijkt - jarenlang in een lade verdwijnt, is op zich al problematisch. Minstens even ernstig is dat de bevoegde minister, Frank Vandenbroucke, naar eigen zeggen pas vier jaar later kennis kreeg van dit rapport. Dat roept vragen op over aansturing, informatiestromen en politieke verantwoordelijkheid.

Besparingsmaatregelen

Wij nemen daarnaast nota van het feit dat de minister sinds 2024 effectief op de hoogte was, terwijl in dezelfde periode bijkomende besparingsmaatregelen werden opgelegd aan zorgverleners, zonder dat deze problematiek ten gronde werd besproken of bijgestuurd binnen de regering of de bevoegde beleidsorganen. Dit versterkt de vragen rond beleidsprioriteiten.

Beleidsverantwoordelijkheid stopt niet bij het vaststellen dat “de toenmalige verantwoordelijken er niet meer zijn”. Dit dossier vraagt duidelijke opheldering: waarom werd het rapport niet gedeeld, wie nam die beslissing, en waarom werd niet eerder ingegrepen bij signalen van structurele problemen?

Voor onze artsenvereniging bevestigt dit wat wij al langer signaleren: het huidige controlesysteem voor langdurige ziekte is fundamenteel gebrekkig. Ziekenfondsen combineren vandaag begeleiding, uitbetaling en controle, wat een structureel risico op belangenconflicten creëert.

Constructief meewerken

Het is dan ook moeilijk te aanvaarden dat artsen geconfronteerd worden met bijkomende besparingen en strengere sancties, terwijl de basiscontrole tekortschiet.

De conclusie blijft voor het VAS helder: er is nood aan een onafhankelijk controlesysteem los van de ziekenfondsen, met objectieve criteria, en aan een grondige doorlichting van de financiering en werking van het huidige systeem.
Maar even belangrijk is dat de politieke verantwoordelijkheid wordt opgenomen. Transparantie, correcte informatie en tijdig ingrijpen zijn geen bijkomstigheden, maar essentiële voorwaarden voor goed bestuur. Zonder die basis dreigt elk hervormingsverhaal zijn geloofwaardigheid te verliezen.

Artsen zijn bereid constructief mee te werken aan oplossingen, maar verwachten dat het beleid eerst zijn eigen tekortkomingen onder ogen ziet en aanpakt. Zonder die eerlijkheid dreigt men opnieuw de verkeerde conclusies te trekken met alle gevolgen van dien voor zowel zorgverleners als patiënten.